monapera

Menu

Ferhangi Şeyler

DSC_5531 - Kopya

Ferhan Şensoy la hem çok güldüm hem çok hüzünlendim geçen gün. 10 Nisan ı yaklaşık bir aydır bekliyorduk. İki bin kere oynanmış bir oyun, tek kişilik dev gösteri. Ustanın neden usta olduğunun kanıtı,  yaklaşık otuz senedir oynadığı halde kocaman bir tiyatro salonunu dolduracak bitmek bilmez tükenmez ilgi…

Düşündüm ki değerli insanların değerli olmalarının nedenleri var.  İzlerken anlatttıklarının içinde kaybolurken bir yandan da kendi düşüncelerin etrafında dönmekten geri duramıyorsun. Diyorsun ki üzülerek işte bunlar son. Kime verecek kovuğunu Nejat Uygur’ un kendisine verdiği gibi. Var mıdır statüsünü, kendi değerini, yeri geldiğinde ailesini unutarak sadece kendi gerçekliğiyle yalnızca içinden geldiği gibi yaşayarak aynı zamanda herkes gibi olma durumundaki hiçliği hissettiren birileri.

Ayakta alkışladım o son şakasını yaparken sahnede. Birçok insan gibi, sonrasında bütün salon gibi… Ve iyi ki dedim. Gidebilir, değeri birçok sanatsever insan gibi, kaleminden sazından sözünden korkulan gibi, gerçek muhalif olanlar gibi… Ama onun da dediği gibi ozanlar ölür mü. Ozanlar nasıl ölmezse bu hafızalar da duyduklarını unutmaz.image

İnsanlar yalnızca para kazanma derdiyle yanıp tututşurken, yüksek blokların, madde seviciliğin gerçeğimiz olmaya başladığı bu zamanlarda ve bu gerçek çocuklarla böyle sürüp gidecekken, bu belliyken kahkaha atarken anlattıklarına bir yandan gözlerini doldrmamak hüzünle mümkün mü.

Biz gülerken artık ağlanacak halimizdeki değişmeyeceklere, daha da verecek selamım kalmadı kimseye yaşım altmış aklım başıma ancak gelmiş, derken Ferhan Şensoy.

 

 

 

Kategoriler:   Genel, Gezi, Günce, moda

Tags:  , ,

Comments